W XVIII wieku, w zamku księżnej Anny z Sanguszków Radziwiłłowem w Białej Podlaskiej znajdowały się kanarki. Taką informację można znaleźć w  Encyklopedii Staropolskiej autorstwa polskiego historyka literatury i kultury polskiej – Aleksandra Brücknera. Pierwsze hodowle, na wzór hodowli niemieckich powstawały w Polsce w końcu XIX wieku na Śląsku i Wielkopolsce. Na dobre zainteresowanie kanarkami i ich hodowlą pojawiło się w połowie lat dwudziestych XX wieku. Pierwsza książka o kanarkach zatytułowana Kanarek i sposób jego hodowli  autorstwa Władysława Świeżego wydana została w 1921 roku. W 1926 roku powstał pierwszy związek hodowców – Centralny Związek Hodowców Kanarków z siedzibą w Warszawie. W okresie międzywojennym  Związek wydawał dwa czasopisma: dwutygodnik Kanarek i ptactwo ozdobne śpiewające (1928 r.) oraz miesięcznik Canaria Polska (1936 r.).
Wybuch II Wojny Światowej zahamował, a właściwie w dużej mierze zniszczył hodowlę kanarka w Polsce. Na nowo zaczęła się ona rozwijać po zakończeniu wojny. Największe skupiska hodowców znajdowały się na Śląsku, gdzie kanarki hodowali przede wszystkim górnicy pracujący w pobliskich kopalniach.
Pod koniec ubiegłego stulecia liczba hodowców kanarków dosyć znacznie się zmniejszyła. Na jej wielkość wpływ miała transformacja ustrojowa w Polsce i związana z nią zmiana sposobu życia Polaków. W ostatnich dwóch latach jednak wyraźnie widać zwiększenie zainteresowania kanarkami. Na zagranicznych wystawach (Niemcy, Włochy) nie brakuje polskich hodowców szukających kanarków do swoich hodowli. Często sprowadzają ptaki bardzo wartościowe, w tym również ptaki ras, które do tej pory nie były hodowane w Polsce. Brakuje tylko naszego większego udziału w konkursach międzynarodowych. Na zeszłorocznych Ornitologicznych Mistrzostwach Świata w Piacenzy nasz kraj reprezentowało zaledwie dwóch hodowców. Otwarte granice Europy powinny zachęcić hodowców do zaprezentowania swoich osiągnięć hodowlanych poza granicami. Niektórzy, naprawdę nie mają się czego wstydzić.