Pierwsze ptaki przywieziono na Półwysep Iberyjski na początku XV wieku. Kanarki były rzadkością i były bardzo cenne. Tylko ludzie dobrze sytuowani mogli sobie pozwolić na taki egzotyk. Przywożono je dla przypodobania w darach monarchom, książętom i innym ówczesnym możnym. Ptaki umieszczano w drogocennych klatkach ze srebrnymi bądź ze złotymi pręcikami albo w przestronnych, pięknie urządzonych wolierach. Popyt na kanarki był coraz większy. Dlatego też kanarki zaczęto hodować. Prekursorami hodowli byli hiszpańscy mnisi. Oni też prowadzili mocno rozwinięty handel. Sprzedawali samce do Włoch, Anglii i Francji… ale tylko samce, tworząc w ten sposób monopol.  Interes na kanarkach rozkwitał. Hiszpanie mieli bardzo długo wyłączność na handel kanarkami.
Zmieniło się to dopiero w drugiej połowie XVI wieku, gdy kanarki hodowali również Włosi i Anglicy. Nie jest pewne jak do tego doszło. Możliwe, że mnisi myląc płeć sprzedawali jakąś część samic. W źródłach pojawia się też legenda o katastrofie hiszpańskiego statku handlowego , który miał się rozbić się o skały w pobliżu Elby . Z roztrzaskanej woliery uciekły samce kanarków łącząc się w pary z samicami kulczyka. Włosi zauważyli tę krzyżówkę, zaczęli ptaki wyłapywać i rozmnażać. Uzyskali w ten sposób piękne, całkowicie żółte kanarki , które przyćmiły kanarki sprzedawane przez Hiszpanów.
Pod koniec XVI wieku hodowano kanarki w Tyrolu, gdzie pierwsze ptaki trafiły z północnych Włoch. Ich hodowla stała się dochodowym zajęciem dla Tyrolczyków. Niosący klatki na plecach ptasznicy ubrani byli w narodowe stroje,  dla zarobku pieszo wędrowali górskimi szlakami do Niemiec, oraz dalej do krajów wschodniej Europy. W skutek stopniowego upadku przemysłu górniczego, część Tyrolczyków ze swoimi ptakami przeniosła się w góry Harc – tutaj hodowla kanarków rozwinęła się najbardziej. Górnicy poświęcali jej swój wolny czas, w szczególności skupiając się na upiększaniu śpiewu – tak wyhodowano kanarki harceńskie. Tylko nieco później rozwijały się hodowle w Belgii,  Holandii,  we Francji oraz na Wyspach Brytyjskich.
Początkowo największą wagę w hodowli przykładano do śpiewu. Kształtem, kolorem czy „fryzurami” upierzenia  hodowcy zaczęli interesować się dużo później. Oprócz kanarków żółtych, najwcześniej bo od początków XVIII wieku  Pojawiły się kanarki białe, agatowe, brązowe i izabelowate. Rozwój hodowli kanarków kolorowych i kształtnych w zasadzie nastąpił dopiero w XX wieku. Dziś, na największej rangi wystawach, wystawia się kanarki w blisko 200 klasach konkursowych, z czego 150 klas to klasy kanarków kolorowych.