Hodowla kanarków istnieje już prawie pięć stuleci. W średniowieczu hodowano kanarki w Hiszpanii, głównie w klasztorach. Stamtąd ptak ten dostał się do Włoch. A około roku 1600 pierwsze włoskie kanarki pojawiły się w Tyrolu. Następnie dostały się do Norynbergii, skąd rozprzestrzeniły się po całych Niemczech. Hodowano je ze względuna ich piękny śpiew, nie zważając specjalnie na ich ubarwienie. Dopiero w późniejszym okresie hodowcy zaczęlibrać pod uwagę kształt, wielkość i barwę ptaka.

Osoby decydujące się na dzielenie domu z kanarkami mogą spodziewać się różnorodnych korzyści. Przede wszystkim zyskuje się towarzystwo niezwykle sympatycznych istot, które zmuszają nas do myślenia nie tylko o sobie. Dzieci, pod czujnym okiem rodziców, mogą uczyć się odpowiedzialności za znajdującą się pod ich opieką istotę, systematyczności i wrażliwości na piękno śpiewu i barwy ptaszków. Niezwykle pouczające i fascynujące jest obserwowanie życia rodzinnego kanarków i przychodzenia na świat młodych.

Dzięki obcowaniu z kanarkami stajemy się wrażliwsi na otaczającą nas przyrodę. Dzieci zaczynają zauważać problemy ochrony środowiska, nabierają chęci do czytania lektur poświęconym najpierw kanarkom,a później także o innych zwierzętach.

Gdy już mamy ptaszka w domu musimy czuć się za niego w pełni odpowiedzialni. Jego życie jest uzależnione wyłącznie od nas. Przy wyjazdach na wakacje pozostawmy ptaka pod opieką ludzi majacych jakieś pojęcie o jego utrzymaniu. Także przy darowaniu komuś ptaka należy upewnić się czy dana osoba lubi kanarki i ma minimum wiedzy onich. Na hodowcy wtedy spoczywa obowiązek poinformowaniao pielęgnacji i żywieniu takiego "podarunku".
Każdy opiekun zwierzęcia powinien pamiętać, że ma moralny obowiązekdbania o jego zdrowie i dobre samopoczucie oraz leczenie go w wypadku choroby.